Uprawa buraków cukrowych: od siewu nasion do zbioru

Buraki cukrowe, w przeciwieństwie do zwykłej jadalni, są dość rzadkie na osobistych działkach. Zasadniczo ta uprawa jest uprawiana przemysłowo przez profesjonalnych rolników. Ma jednak pewne zalety (hipoalergiczne, wysoka wydajność), dla których amatorzy ogrodnictwa doceniają to. Dbanie o buraki cukrowe niewiele różni się od tego, czego wymagają inne odmiany tej uprawy. Istnieją jednak ważne niuanse, z którymi należy się wcześniej zapoznać.

Opis zakładu

W naturze nie znaleziono buraków cukrowych. Roślina ta została wyhodowana przez hodowlę jako alternatywa dla trzciny cukrowej przez długi czas, w 1747 roku. Prace rozpoczął niemiecki chemik Andreas Sigismund Marggraf. Ale w praktyce jego obliczenia teoretyczne sprawdzono w 1801 r., Kiedy w fabryce należącej do jego ucznia Franza Karla Aharda udało mu się pozyskać cukier z roślin okopowych.

Buraki cukrowe są uprawiane głównie na potrzeby przemysłu spożywczego

Obecnie kultura jest szeroko stosowana w przemyśle spożywczym i rolniczym - jako pasza dla zwierząt. Jest uprawiany prawie wszędzie, większość zasiewów znajduje się w Europie i Ameryce Północnej.

Burak cukrowy jest powszechnie uprawiany na skalę przemysłową

„Przodek” buraków cukrowych wciąż znajduje się w basenie Morza Śródziemnego. Dziki burak liściowy ma gruby, jakby „drewniany” kłącze. Zawartość cukru w ​​nim jest niska - 0, 2-0, 6%.

Rośliny okopowe buraków cukrowych są duże, białe, w kształcie stożka lub lekko spłaszczone z boku. Odmiany są nieco mniej powszechne, w których przypominają torbę, gruszkę lub cylinder. W zależności od odmiany zawierają 16–20% cukru. System korzeniowy rośliny jest bardzo rozwinięty, korzeń łodygi trafia do gleby o 1–1, 5 m.

Najczęściej korzenie buraków cukrowych przypominają kształt stożka, ale pojawiają się inne opcje.

Średnia waga warzywa wynosi 0, 5–0, 8 kg. Ale przy odpowiedniej pielęgnacji i dobrych warunkach pogodowych można hodować okazy - „mistrzów” o wadze 2, 5–3 kg. Cukier w nich gromadzi się głównie podczas ostatniego miesiąca wegetacji. Słodkość miazgi wzrasta proporcjonalnie do wzrostu masy. Nawet zawartość cukru w ​​roślinach okopowych silnie zależy od tego, ile ciepła i światła słonecznego otrzymają rośliny w okresie sierpień-wrzesień.

Rozeta jest dość rozłożysta, ma 50-60 liści. Im więcej znajdują się na roślinie, tym większa jest uprawa korzeniowa. Talerz liścia jest pomalowany na sałatkę lub w ciemnozielony kolor, ma faliste krawędzie, znajduje się na długim ogonku.

Rozeta liści na burakach cukrowych jest potężna, rozprzestrzenia się, masa zieleni może wynosić ponad połowę całkowitej masy rośliny

Jest to roślina z dwuletnim cyklem rozwojowym. Jeśli pozostawisz rośliny okopowe w ogrodzie jesienią pierwszego roku, buraki cukrowe zakwitną w następnym sezonie, a następnie utworzą się nasiona. Są całkiem żywotne, chyba że uprawiany gatunek jest mieszańcem.

Burak cukrowy kwitnie dopiero w drugim roku po posadzeniu w ziemi

Kultura wykazuje dobrą tolerancję na zimno. Nasiona kiełkują już w 4–5 ° С, sadzonki nie ucierpią, jeśli temperatura spadnie do 8–9 ° С. Optymalnym wskaźnikiem rozwoju roślin jest 20–22 ° С. W związku z tym buraki cukrowe nadają się do uprawy na większości terytorium Rosji.

Do gotowania rzadko używa się buraków cukrowych. Chociaż można go dodawać do deserów, płatków śniadaniowych, ciastek, przetworów, kompotów, aby nadać potrawom pożądaną słodycz. Po obróbce cieplnej smak buraków poprawia się, a nie kosztem dobra. Jest to godna alternatywa dla cukru dla tych, którzy uważają ją za „białą śmierć”. Ale przed użyciem należy wyczyścić roślinę okopową. Smak skóry jest specyficzny, bardzo nieprzyjemny.

Jedną z niewątpliwych zalet buraków cukrowych jest hipoalergiczność. Antocyjany, nadające odmianom stołowym jasny purpurowy odcień, często powodują odpowiednie reakcje. Pod względem zawartości zdrowych substancji obie kultury są porównywalne. Buraki cukrowe są bogate w witaminy B, C, E, A, PP. Obecne są również miazgi w wysokim stężeniu:

  • potas
  • magnez
  • żelazo
  • fosfor
  • miedź
  • kobalt
  • cynk

Buraki cukrowe zawierają jod. Ten pierwiastek śladowy jest niezbędny w przypadku problemów z tarczycą i zaburzeń metabolicznych.

W burakach cukrowych jest dużo witamin i minerałów

Buraki cukrowe zawierają dużo błonnika i pektyny. Przy regularnym stosowaniu pomaga znormalizować pracę przewodu żołądkowo-jelitowego, zwiększyć kwasowość soku żołądkowego i pozbyć się zaparć.

Przydatne warzywo dla układu nerwowego. Buraki cukrowe zawarte w diecie mają pozytywny wpływ na wydajność, pomagają skupić uwagę na długi czas i łagodzą chroniczne zmęczenie. Depresja znika, ataki bezprzyczynowego lęku znikają, sen normalizuje się.

Dietetycy zalecają włączenie buraków do diety z powodu niedokrwistości, miażdżycy i wysokiego ciśnienia krwi. Warzywo stymuluje produkcję hemoglobiny, zwiększa elastyczność ścian naczyń krwionośnych, oczyszcza je z płytek cholesterolowych. Pomaga także oczyścić organizm z toksyn i toksycznych substancji, w tym soli metali ciężkich i produktów rozpadu radionuklidów.

Kleik z liści buraków cukrowych nakłada się na obrzęki, wrzody, oparzenia i inne zmiany skórne. Taki „kompres” przyczynia się do ich szybkiego gojenia. To samo narzędzie pomaga złagodzić ból zęba. Zieleń jest również poszukiwana w gotowaniu. Podobnie jak liście zwykłych buraków, można go dodawać do zup i sałatek.

Często cukier wyciska się z buraków cukrowych. Dzienna norma wynosi około 100-120 ml, nie zaleca się jej przekraczania. W przeciwnym razie możesz zarobić nie tylko na rozstrój żołądka i nudności, ale także na uporczywą migrenę. Sok należy pozostawić w lodówce przez co najmniej 2 godziny przed spożyciem. Piją go w czystej postaci lub mieszając z marchewką, dynią, jabłkiem. Możesz również dodać kefir lub zwykłą wodę. Systematyczne stosowanie soku pomaga w wiosennym niedoborze witamin, pomaga przywrócić odporność po poważnej chorobie lub operacji. Poprawiona jest również cera, stan włosów i paznokci, wygładzone są małe zmarszczki.

Sok buraczany jest spożywany bez przekraczania zalecanej dziennej dawki

Istnieją przeciwwskazania. Ze względu na wysoką zawartość cukru warzywo nie może być włączone do diety w przypadku każdego rodzaju cukrzycy i nadwagi. Ponadto buraki cukrowe nie mogą być spożywane przez osoby, u których zdiagnozowano zapalenie błony śluzowej żołądka lub wrzód trawienny, szczególnie jeśli choroba jest w ostrym stadium. Inne warzywa są przeciwwskazane w obecności kamieni nerkowych lub pęcherzyka żółciowego, niedociśnienia, problemów ze stawami (z powodu wysokiego stężenia kwasu szczawiowego), tendencji do biegunki.

Wideo: korzyści zdrowotne buraków i możliwe uszkodzenie ciała

Najpopularniejsze odmiany wśród rosyjskich ogrodników

Istnieje wiele odmian buraków cukrowych. Przeważnie hybrydy pierwotnie z Europy Północnej znajdują się w rosyjskim rejestrze państwowym, gdzie kultura ta jest bardzo rozpowszechniona. Ale rosyjscy hodowcy mają własne osiągnięcia. Najczęściej na działkach ogrodowych znajdują się:

  • Crystal Miejsce narodzin hybrydy to Dania. Małe rośliny okopowe (524 g), zawartość cukru - 18, 1%. Istotną wadą jest tendencja do zwalczania żółtaczki, a zwłaszcza mączniaka prawdziwego. Hybryda rzadko cierpi na cercosporosis, zjadacz korzeni, wszystkie odmiany mozaiki;
  • Armie. Jedno z najnowszych osiągnięć duńskich hodowców. Hybryda weszła do rejestru państwowego Federacji Rosyjskiej w 2017 r. Jest zalecany do uprawy w regionie Wołgi, w regionie Morza Czarnego, na Uralu. Roślina okopowa ma postać szerokiego stożka, waży średnio 566 g. Zawartość cukru wynosi 17, 3%. Hybryda ma dobrą odporność na zgniliznę korzeni, cerkosporozę;
  • Bellini Hybryda pochodzi z Danii. Zalecany do uprawy w centralnej Rosji, na Kaukazie i zachodniej Syberii. Waga rośliny okopowej waha się od 580 g do 775 g, w zależności od klimatu w regionie. Zawartość cukru wynosi 17, 8%. Cercosporosis może mieć wpływ na hybrydę, wykazuje dobrą odporność na zgniliznę korzeni, zjadacza korzeni, mączniaka prawdziwego;
  • Vitara. Hybryda serbska. Zalecany do uprawy na Kaukazie Północnym. Średnia waga rośliny okopowej wynosi 500 g. Praktycznie nie cierpi na cercosporosis, ale może być zarażona mączniakiem prawdziwym, zjadaczem korzeni;
  • Gubernator Ta odmiana jest zalecana do uprawy na Północnym Kaukazie i na Morzu Czarnym. Ma bardzo wysoką zawartość cukru (19, 5%). Masa rośliny okopowej waha się od 580 g do 640 g. Nie cierpi na cercosporosis, mączniaka prawdziwego, zgniliznę korzeni. Najbardziej niebezpieczną chorobą jest zjadacz korzeni;
  • Hercules Szwedzka hybryda buraków cukrowych. Zalecany do uprawy na Morzu Czarnym. Roślina okopowa ma kształt stożka, góra jest pomalowana na jasnozielony kolor. Średnia waga wynosi 490–500 g. Zawartość cukru wynosi 17, 3%. Rozeta liści jest bardzo mocna, stanowiąc 40-50% masy całej rośliny. Bardzo rzadko zaraża się zjadaczem korzeni i cercosporosis, nie jest odporny na mączniaka prawdziwego;
  • Marshmallows. Brytyjska hybryda, którą zaleca rejestr państwowy na Uralu i środkowej strefie Rosji. Rośliny okopowe są małe (średnio 270 g). Zawartość cukru - 16-17.6%. Charakterystyczną cechą jest bardzo wysoka odporność;
  • Illinois Bardzo popularna na całym świecie hybryda z USA. Nadaje się do uprawy na Uralu, w środkowej strefie Rosji. Prawie nie cierpi na choroby, z wyjątkiem mączniaka prawdziwego. Masa rośliny okopowej wynosi 580–645 g. Zawartość cukru wynosi 19% lub więcej;
  • Krokodyl Osiągnięcia rosyjskich hodowców. Zalecany do uprawy na Morzu Czarnym. Liście na wylocie „stoją” prawie pionowo, są dość zwarte (20-30% masy całej rośliny). Część roślin okopowych „wystających” z gleby jest pomalowana na jasnozielony kolor. Średnia waga buraków - 550 g. Zawartość cukru - 16, 7%;
  • Livorno. Kolejna rosyjska hybryda. Nadaje się do uprawy w regionach Morza Czarnego i Wołgi. Masa rośliny okopowej wynosi 590–645 g. Zawartość cukru wynosi 18, 3%. Nie cierpi na zgniliznę korzeni, ale może być zarażony mączniakiem prawdziwym, zjadaczem;
  • Mitika Brytyjski hybrydowy. Pokazuje najlepsze wyniki, gdy jest uprawiany w regionach Wołgi i Morza Czarnego. Rośliny okopowe osiągają masę 630–820 g. Zawartość cukru wynosi 17, 3%. Odporny na zgniliznę korzeni i mączniaka prawdziwego, ale może mieć wpływ zjadacz korzeni i cercosporosis;
  • Olesia (lub Olesya). Hybrydowy wyhodowany w Niemczech. W Rosji polecany jest do uprawy w regionie Morza Czarnego i na Kaukazie Północnym. Masa rośliny okopowej wynosi 500–560 g. Zawartość cukru wynosi 17, 4%. Istnieje ryzyko zakażenia zjadaczem korzeni i mączniakiem prawdziwym. Ale hybryda jest odporna na cercosporosis;
  • Pirat Hybryda z rośliną okopową o cylindrycznym kształcie. Rozeta liści jest bardzo mocna, do 70% masy rośliny. Zawartość cukru w ​​roślinach okopowych wynosi 15, 6–18, 7% (w zależności od regionu uprawy), średnia waga to 600–680 g. Głównym zagrożeniem dla roślin jest zgnilizna korzeni;
  • Rasanta. Popularna duńska hybryda. W Rosji jest zalecany do uprawy w regionie Morza Czarnego. Średnia waga rośliny okopowej wynosi 560 g, zawartość cukru wynosi 17, 6%. Może mieć wpływ chrząszcz korzeniowy, mączniak prawdziwy;
  • Selena Rosyjska hybryda włączona do rejestru państwowego w 2005 r. Zalecany do uprawy w centralnej Rosji, na Uralu. Rośliny okopowe o masie 500–530 g. Zawartość cukru - 17, 7%. Znacząca wada - często dotknięta zjadaczem korzeni, mączniakiem prawdziwym;
  • Ural Pomimo nazwy miejscem narodzin hybrydy jest Francja. Nadaje się do uprawy na Kaukazie Północnym, na Morzu Czarnym. Rośliny okopowe o masie 515–570 g. Zawartość cukru - 17, 4–18, 1%. Jedynym niebezpieczeństwem zagrażającym kulturze jest zjadacz korzeni. Ale pojawia się również tylko wtedy, gdy warunki uprawy są dalekie od ideału;
  • Federica. Rosyjska hybryda uprawiana na Morzu Czarnym i Uralu. Masa rośliny okopowej wynosi 560–595 g. Zawartość cukru wynosi 17, 5%. W upale jest podatny na porażenie przez grzyby chorobotwórcze - cercosporosis, zjadacz korzeni, mączniak prawdziwy;
  • Flores. Hybryda duńska. Uprawa korzeni jest wydłużona, prawie cylindryczna. Nawet jego antena zachowuje biały kolor. Liście są prawie pionowe, ciemnozielone. Średnia waga rośliny okopowej wynosi 620 g. Zawartość cukru wynosi 13, 9-15, 2%. Jest podatny na uszkodzenie przez zgniliznę korzeni;
  • Harley Hybryda z Danii, zalecana do uprawy w centralnej Rosji, na Uralu, w regionie Morza Czarnego. Masa rośliny okopowej waha się od 430 g do 720 g. Zawartość cukru pozostaje praktycznie niezmieniona (na poziomie 17, 2–17, 4%). Nie cierpi na cercosporosis, zjadacz korzeni, może zarazić się zgnilizną korzeni.

Galeria zdjęć: wspólne odmiany buraka ćwikłowego

Kryształ buraka cukrowego, podobnie jak wiele innych hybryd tej kultury, pochodzi z Danii

Burak cukrowy Armes jest jednym z najnowszych

Głównym zagrożeniem Belliniego dla buraków cukrowych jest cercosporosis

W burakach Vitara, w przeciwieństwie do wielu innych odmian, rośliny okopowe są zaokrąglone

Buraki Voevoda są cenione za rekordową zawartość cukru w ​​roślinach okopowych

Herakles ma bardzo potężną rozetę liści

Buraki cukrowe Marshmallows o wysokiej odporności na grzyby chorobotwórcze

Burak cukrowy Illinois - jedna z najpopularniejszych hybryd na świecie

Krokodyl z buraków cukrowych - osiągnięcie rosyjskich hodowców

Burak cukrowy Livorno może cierpieć na mączniaka prawdziwego, chrząszcza korzeniowego

Burak cukrowy Mitika najlepiej objawia się w Wołdze i Morzu Czarnym

Burak cukrowy Olesia ma „wrodzoną” odporność na cercosporosis

Sugar Beet Pirate ma bardzo potężną rozetę liści

Burak cukrowy Rasanta nadaje się do uprawy na Morzu Czarnym

Burak cukrowy Selena jest podatny na infekcje zjadaczem korzeni, mączniakiem prawdziwym

Burak cukrowy Ural, pomimo nazwy, hodowany we Francji

Jeśli na zewnątrz jest gorąco, buraki cukrowe Federica mogą cierpieć na chorobotwórcze grzyby

Rośliny okopowe buraków cukrowych Flores nie zmieniają koloru na zielony na słońcu

Masa roślin buraka Harley jest bardzo różna, ale zawartość cukru pozostaje praktycznie niezmieniona.

Rosnące sadzonki

Uprawa sadzonek buraków cukrowych jest rzadko praktykowana, ponieważ w zasadzie ta roślina jest sadzona na skalę przemysłową. Ale ogrodnicy amatorzy często wolą właśnie w ten sposób. Pozwala to chronić kulturę przed ekspozycją na niskie temperatury, co często powoduje strzelanie.

Każdy rodzaj buraka toleruje przeszczep

Roślina jest tolerancyjna dla zbioru i późniejszego przesadzania, więc nasiona można wysiewać we wspólnych pojemnikach - płytkich, szerokich plastikowych pojemnikach. Cały proces uprawy sadzonek jest rozciągany na 4-6 tygodni. Sadzonki są przenoszone do ogrodu, gdy tworzą 4–5 prawdziwych liści. Pomiędzy nimi zachowują odstęp 20–25 cm, odstępy między rzędami wynoszą 30–35 cm, gleba powinna do tego czasu rozgrzać się do co najmniej 10 ° C, a temperatura w nocy nie powinna spaść poniżej 15 ° C. Dlatego konkretny czas lądowania zależy od klimatu w regionie. Może to być zarówno koniec kwietnia, jak i początek czerwca.

Z każdego ziarna buraka cukrowego powstaje kilka sadzonek, więc wyhodowane sadzonki należy zanurkować

Aby zidentyfikować nasiona, które na pewno nie wykiełkują, materiał do sadzenia nasącza się solą fizjologiczną (8–10 g / l). Następnie należy je umyć i zdezynfekować. Najłatwiej jest namoczyć nasiona buraków cukrowych przez 6-8 godzin w jasnoróżowym roztworze nadmanganianu potasu. Ale czas przetwarzania można znacznie skrócić (do 15–20 minut), jeśli stosowane są fungicydy (najlepiej pochodzenia biologicznego), na przykład:

  • Bramy
  • Tiowit Jet
  • Bayleton
  • Baikal EM.

Zaprawione nasiona są ponownie myte.

Aby wzmocnić układ odpornościowy, nasiona można namoczyć w roztworze biostymulującym. Nadaje się jako preparaty sklepowe (humat potasu, Epin, heteroauxin, Emistim-M) i środki ludowe (syrop miodowy, sok z aloesu).

Nadmanganian potasu - jeden z najczęstszych środków dezynfekujących

Sadzonki buraków cukrowych są uprawiane zgodnie z następującym algorytmem:

  1. Nasiona są kiełkowane - owinięte w wilgotną chusteczkę (lub gazę, wacik) i przechowywane w ciemnym miejscu, zapewniając stałą temperaturę 25–27 ° С. Zwykle procedura trwa nie dłużej niż 2-3 dni.
  2. Przygotowane pojemniki są wypełnione sterylizowaną ziemią - mieszaniną torfu z próchnicą, żyzną ziemią i grubym piaskiem (4: 2: 2: 1). Aby zapobiec rozwojowi chorób grzybiczych, możesz dodać przesiany popiół drzewny lub pokruszoną kredę (1 łyżka. Do 5 l mieszanki).
  3. Gleba jest umiarkowanie podlewana i lekko zagęszczona.
  4. Nasiona są równomiernie wysiewane w pojemnikach. Z góry są one pokryte warstwą żyznej gleby o grubości około 1, 5 cm i ponownie zwilżają podłoże, rozpylając je z pistoletu natryskowego.
  5. Pojemnik jest zamknięty szkłem lub folią. Zanim pojawią się sadzonki, buraki cukrowe nie są potrzebne, ale wymagane jest ciepło (23–25 ° С). Lądowania są nadawane codziennie, aby zapobiec pleśni i gniciu.
  6. Pojemnik z powstającymi pędami jest przestawiany na światło. Nie trzeba długo czekać, 4-6 dni. Temperaturę zawartości obniża się do 14–16 ° C. Krytyczne minimum dla sadzonek wynosi 12 ° C, ale one również nie potrzebują ciepła (20 ° C i więcej), w przeciwnym razie sadzonki się rozciągną.
  7. Podłoże jest stale utrzymywane w umiarkowanie wilgotnym stanie, co zapobiega wysychaniu na głębokości większej niż 0, 5–1 cm.
  8. 2 tygodnie po wschodzie sadzonki są podlewane roztworem odżywczym. Odpowiedni jest każdy nawóz do przechowywania sadzonek.
  9. W fazie drugiego prawdziwego liścia buraki cukrowe są nurkowane, sadzone w osobnych plastikowych kubkach lub doniczkach torfowych wypełnionych tą samą mieszaniną gleby. Jest to niezbędna procedura, ponieważ jedno ziarno często daje 2-3 lub nawet 5-6 kiełków.
  10. 5-7 dni przed sadzeniem sadzonki zaczynają twardnieć. Czas spędzany na ulicy stopniowo wydłuża się z 2-3 godzin do całych dni.

Nasiona buraków cukrowych wysiewa się możliwie równomiernie, pojedynczo

Wideo: rosnące sadzonki buraków

Sadzenie sadzonek

Do sadzenia buraków cukrowych na otwartym terenie wybiera się niepalny dzień pochmurny. W łóżku powstają studnie, zachowując wymagany odstęp między nimi. Sadzonki około pół godziny przed zabiegiem są obficie podlewane. Sadzonki są przenoszone do nowego miejsca albo razem z pojemnikiem (jeśli jest to doniczka z torfem), albo z kawałkiem ziemi na korzeniach. Jeśli nie można go zapisać, korzeń można zanurzyć w mieszance gliny w proszku ze świeżym obornikiem.

Buraki są przesadzane do ziemi, jeśli to możliwe, zachowując kawał ziemi na korzeniach

Po przesadzeniu buraki cukrowe są podlewane, zużywając około 0, 5 litra wody na roślinę. Podlewanie odbywa się codziennie w nadchodzącym tygodniu. Aby zabezpieczyć się przed bezpośrednim działaniem promieni słonecznych, nad łóżkiem instalowane są łuki, na które ciągnięty jest biały materiał pokrywający. Będzie możliwe usunięcie schronienia, gdy rośliny zakorzenią się i utworzą nowy liść.

Materiał pokrywający można zastąpić gałęziami jodły lub papierowymi czapkami.

Sadzenie nasion w ziemi

Kultura jest dość wymagająca pod względem ciepła, światła, wilgotności gleby, dlatego środki przygotowawcze należy potraktować poważnie.

Przygotowanie grzbietu

Pierwszą rzeczą do rozważenia jest to, że roślina nie lubi kwaśnej gleby. Aby skorygować sytuację, do gleby wprowadza się mąkę dolomitową, pokruszoną kredę lub skorupkę jaj kurzych zmiażdżonych do stanu sypkiego. Zrób to 2–2, 5 tygodnia przed zapłodnieniem podłoża.

Ostatnie wpisy W kwietniu przetwarzam róże, aby żadne szkodniki nie dostały się na moje piękno

5 japońskich roślin dobrze zakorzenionych w centralnej Rosji

Jak chronić sadzonki przed moimi ciekawymi kotami

Mąka dolomitowa jest naturalnym środkiem utleniającym, z zastrzeżeniem dawkowania, bez przeciwwskazań i ograniczeń stosowania

Burak cukrowy preferuje glebę luźną, ale jednocześnie żyzną. Idealny do tego - czarnozem, szara ziemia leśna lub przynajmniej glina. Lekka piaszczysta gleba, podobnie jak ciężka glina, nie nadaje się dla roślin.

Kopanie łóżek powoduje, że gleba jest luźniejsza, przyczynia się do lepszego napowietrzania

Od jesieni wybrany obszar powinien być dobrze wykopany, oczyszczony z resztek roślinnych i 4–5 l próchnicy lub zgniłego kompostu, 25–30 g siarczanu potasu i 50–60 g zwykłego superfosforanu na metr. Z naturalnych nawozów można zastosować przesiany popiół drzewny (wystarczy litr puszki). Świeży obornik kategorycznie nie nadaje się jako górny opatrunek. Rośliny okopowe są podatne na gromadzenie się azotanów, co znacznie pogarsza smak.

Humus - naturalny lek na zwiększenie żyzności gleby

Oprócz potasu i fosforu buraki cukrowe szczególnie potrzebują boru. Wraz z jego niedoborem rozwija się chloroza liści, rośliny okopowe stają się mniejsze, a w tkankach tworzą się stałe „korki”. Kwas borowy lub nawóz Mag-Bor stosuje się rocznie do gleby w ilości 2-3 g / m2.

Burak cukrowy potrzebuje boru do prawidłowego rozwoju

System korzeniowy rośliny jest dość silny. Z tego powodu buraki cukrowe są odporne na suszę. Ale tak naprawdę nie lubi stagnacji wilgoci u korzeni. Dlatego jeśli woda gruntowa zbliży się do powierzchni bliżej niż 1, 5–2 m, wskazane jest znalezienie innego miejsca dla kultury.

W wilgotnych obszarach buraki można sadzić w redlinach o wysokości co najmniej 0, 5 m.

Pewna odległość między roślinami okopowymi jest konieczna zarówno podczas sadzenia sadzonek, jak i podczas siewu nasion w otwartym terenie

Burak cukrowy to kultura długiego dnia. Im więcej światła słonecznego otrzymuje roślina, tym szybciej się rozwija. Słońce jest konieczne, aby rośliny okopowe mogły uzyskać zawartość cukru. W przypadku ogrodu wybierana jest otwarta przestrzeń, zwłaszcza, że ​​rośliny nie przywiązują dużej uwagi do przeciągów i podmuchów wiatru.

Uzyskanie obfitych plonów buraków cukrowych nie jest możliwe, jeśli plony nie mają wystarczającej ilości światła słonecznego i ciepła.

Zli poprzednicy buraków cukrowych - rośliny strączkowe, zboża, len. Znacznie wyczerpują podłoże, wyciągając z niego pierwiastki śladowe. Nawet nawożenie przed sadzeniem nie poprawi sytuacji. Nie sadzić go po marchewce - mają pewne powszechne choroby. Dobrym rozwiązaniem są łóżka poprzednio zajmowane dynią, jagodą, ziołami, cebulą i czosnkiem. Kulturę przenosi się w nowe miejsce co 2-3 lata, obserwując płodozmian.

Czosnek jest jednym z odpowiednich prekursorów buraków cukrowych.

Sadzenie nasion

Nasiona buraków cukrowych kiełkują w dość niskich temperaturach, ale w tym przypadku proces trwa przez prawie miesiąc. Поэтому целесообразно немного подождать. Тем более что возвратные заморозки (-3–4°С) могут уничтожить молодые сеянцы. Оптимальная температура для нормального развития растения — 20°С или чуть выше.

При понижении температуры до 6–8°С накопление сахара в корнеплодах прекращается.

Семенам сахарной свёклы перед высадкой в открытый грунт тоже необходима описанная выше подготовка. Заделывают в почву их на 3–5 см, оставляя между ними по 8–10 см. Впоследствии всё равно потребуется пикировка. В каждую лунку кладут только по одному семени. Сверху присыпают тонким слоем перегноя, смешанного с торфяной крошкой или песком. Всходы должны появиться примерно через 1, 5 недели. До этого времени грядку затягивают плёнкой.

Сеянцы свёклы после появления всходов из семян обязательно прореживают, чтобы у каждого корнеплода была достаточная площадь для питания

Температура воздуха не должна быть ниже 8–10°С, почвы — 7–8°С. Иначе сахарная свёкла может уйти в стрелку.

Zalecenia dotyczące pielęgnacji upraw

Ничего сверхъестественного сахарная свёкла от садовода не требует. Уход за ней сводится к прополке и рыхлению грядки, внесению удобрений и правильным поливам. Последнему нужно уделить особое внимание.

Сахарной свёкле достаточно трёх подкормок в течение вегетативного сезона:

  1. Первый раз удобрения вносят, когда растение сформирует 8–10 настоящих листьев. Подойдёт любое магазинное средство для корнеплодов, но в составе обязательно должен быть бор и марганец.

    Некоторые садоводы, чтобы активизировать рост розеток, добавляют в раствор карбамид, аммиачную селитру, иные азотные удобрения, но это целесообразно для фермерских хозяйств, а не для личных приусадебных участков. Тому, у кого нет большого опыта в выращивании культуры, легко превысить дозировку и спровоцировать накопление нитратов в корнеплодах.

    Для первой подкормки сахарной свёклы подойдёт любое магазинное удобрение

  2. Второй раз удобрения вносят в середине июля. Корнеплод должен достигнуть размеров грецкого ореха. Сахарную свёклу поливают настоем листьев крапивы, одуванчика, любых других огородных сорняков с добавлением поваренной соли (50–60 г на 10 л). От этого мякоть становится нежнее и слаще. Причина в том, что родина дикой свёклы — Средиземноморье, и она привыкла к насыщенному солью морскому воздуху.

    Настой крапивы готовят в течение 3–4 дней, перед употреблением обязательно процеживают и разбавляют водой

  3. Последнюю подкормку проводят в августе. Созревающие корнеплоды нуждаются в калии. От этого зависит их сахаристость. Желательно использовать древесную золу в сухом виде или в виде настоя, но подойдёт и любое магазинное калийно-фосфорное удобрение без содержания азота.

    Древесная зола — природный источник калия и фосфора

В течение вегетативного сезона раз в 3–4 недели можно опрыскивать листья сахарной свёклы препаратами Адоб-Бор, Эколист-Бор или просто разведённой в воде борной кислотой (1–2 г/л).

Засуху сахарная свёкла за счёт развитой корневой системы переносит довольно легко, но это негативно сказывается на качестве урожая и его лёжкости. А избыток влаги провоцирует гниение корней.

Особенно нуждаются в регулярных поливах молодые растения в течение месяца после высадки рассады в грунт. Почву увлажняют раз в 2–3 дня, корректируя интервалы в зависимости от погоды. С середины июля можно поливать реже, примерно раз в неделю. Норма расхода воды — 20 л/м². Примерно за 3 недели до планируемой уборки урожая орошение прекращают, растения обходятся естественными осадками.

Najlepszy czas na podlewanie to późny wieczór. Metoda nie ma znaczenia, ale woda powinna być ciepła. Krople spadające na liście nie wyrządzają szkody roślinom. A rano wskazane jest poluzowanie gleby. Aby zatrzymać wilgoć w ziemi i zapobiec rozwojowi chwastów, możesz ściółkować grzbiet.

Burak cukrowy nie wymaga hillingowania. Nawet jeśli rośliny okopowe wybrzuszą się nieznacznie nad ziemią, jest to normalne. Taka procedura tylko zaszkodzi roślinie, spowalniając proces jej powstawania.

W procesie wzrostu rośliny okopowe zaczynają nieco wypychać się z ziemi - w przypadku kultury jest to normalne, nie wymagają hillingowania

Wideo: wskazówki dotyczące pielęgnacji buraków cukrowych

Choroby i szkodniki typowe dla buraków

Odporność buraków cukrowych jest wyższa niż w stołówce, ale w niesprzyjających warunkach może również cierpieć z powodu patogennych grzybów i być atakowana przez owady.

Najbardziej niebezpieczne choroby dla kultury:

  • zjadacz korzeni. Kiełkujące nasiona są uderzające, często nie mają nawet czasu na strzelanie. Podczas formowania korzeni pojawiają się „płaczące” półprzezroczyste brązowawe plamy. Podstawa łodygi czernieje i staje się cieńsza, roślina leży na ziemi, wysycha;
  • cercosporosis. Liście pokryte są wieloma małymi beżowymi plamami o zaokrąglonym kształcie. Stopniowo rosną, powierzchnia jest przyciągana miękką szarawą powłoką;
  • peronosporoza. Na liściach pojawiają się nieregularne plamy koloru limonki, ograniczone żyłami. Stopniowo zmieniają kolor na ciemnozielony, a następnie na brązowy. Złą stronę wciągnięto grubą warstwą fioletu. Dotknięte liście gęstnieją, deformują się, obumierają;
  • mączniak prawdziwy. Liście pokryte są pudrową białawą lub szarawą powłoką, tak jakby były posypane mąką. Stopniowo ciemnieje i twardnieje, dotknięte obszary tkanki wysychają i umierają;
  • zgnilizna korzeni. Podstawa wylotu liści zmienia kolor na brązowy i mięknie, stając się śluzowata w dotyku. To samo dzieje się z wypukłym wierzchołkiem rośliny okopowej z ziemi. Na nim może pojawić się pleśń. Z dotkniętych tkanek wydobywa się nieprzyjemny zapach gnilny. Liście stają się czarne, obumierają;
  • żółtaczka Dotknięte liście stopniowo żółkną, zaczynając od góry. Stają się nieco szorstkie w dotyku, kompaktowe, łatwo je złamać. Żyły stają się czarne, a następnie wypełniają się żółtawo-szarym śluzem.

Galeria zdjęć: Objawy choroby

Zjadacz korzeni może zniszczyć plon buraka cukrowego przed sadzonkami

Najprawdopodobniej roślina nie zabije cercosporosis, ale jakość roślin okopowych i ich utrzymanie gwałtownie spadną.

Aby zwalczyć peronosporozę, używaj leków zawierających miedź - fungicydów

Mączniak prawdziwy na liściach wydaje się być nieszkodliwą powłoką, którą można łatwo usunąć, ale w rzeczywistości jest to niebezpieczna choroba

Głównym powodem rozwoju zgnilizny buraków korzeniowych jest zbyt częste i obfite podlewanie

Żółtaczka buraków jest spowodowana wirusem, nie można wyleczyć choroby nowoczesnymi środkami

Z tych chorób można leczyć tylko prawdziwą i mączniaka rzekomego. Reszta pojawia się w nadziemnej części rośliny tylko wtedy, gdy proces zaszedł już daleko i nie można już uratować dotkniętych okazów. Szczególną uwagę podczas uprawy buraków cukrowych należy zwrócić na środki zapobiegawcze:

  • bardzo ważne jest przestrzeganie schematu sadzenia, właściwa pielęgnacja upraw i wstępne przygotowanie nasion;
  • w celu profilaktyki kilka kryształów nadmanganianu potasu dodaje się do wody podczas podlewania, aby nabrała ona bladego różu;
  • w procesie rozluźniania gleba jest opylana siarką koloidalną, a same rośliny sproszkowaną kredą lub przesianym popiołem drzewnym;
  • Buraki są okresowo spryskiwane mydlinami, rozcieńczane wodą, sodą oczyszczoną lub sodą kalcynowaną, musztardą w proszku.

Środki grzybobójcze stosuje się w celu zwalczania chorób. Najmniej szkodliwe dla zdrowia ludzkiego i środowiska są powodowane przez nowoczesne leki pochodzenia biologicznego, ale są ogrodnicy, którzy polegają na starych sprawdzonych produktach (siarczan miedzi, płyn Bordeaux, chlorek miedzi).

Buraki mają wiele szkodników. Dotyczy to wszystkich jego odmian. Aby chronić nasadzenia przed atakami owadów:

  • łóżko jest otoczone wokół obwodu cebulą, czosnkiem i innymi ostrymi ziołami. Odstrasza ich także piołun, krwawnik pospolity, nagietki, nasturcje, lawenda;
  • w pobliżu zawieszone są taśmy samoprzylepne do łapania much lub domowych pułapek (kawałki sklejki, gruby karton, szkło pokryte klejem, miód, wazelina);
  • rośliny spryskuje się co najmniej raz w tygodniu naparem z papryki chili, igieł, skórki pomarańczowej. Entobakteryna, bitoksibacylina, Lepidocide mają podobny efekt;
  • gleba w ogrodzie jest posypana mieszanką popiołu drzewnego z wiórkami tytoniowymi i mielonym pieprzem.

Środki chemiczne do zwalczania owadów są niepożądane, dlatego szkodliwe substancje nie osadzają się w roślinach okopowych. Jeśli regularnie sprawdzasz lądowanie pod kątem podejrzanych objawów, problem można zauważyć na wczesnym etapie rozwoju. W tym przypadku z reguły wystarczająca ilość środków ludowej. Ogólne środki owadobójcze stosuje się tylko w przypadku masowej inwazji szkodników, co jest niezwykle rzadkie.

Galeria zdjęć: jak wyglądają szkodniki uprawne

Mszyca buraczana osadza się na roślinie w całych koloniach, preferując młode liście

Dobry efekt w walce z robakami buraczanymi dają zwykłe aerozole Dichlorvos lub pchły przeznaczone dla zwierząt domowych

Wołek ćwikłowy to ładny robak, ale to nie znaczy, że nie musisz z nim walczyć

Szczyty szczytowej aktywności pcheł pod koniec maja i czerwca

Larwy chrząszcza powodują główną szkodę dla nasadzeń, ale należy również zwalczać dorosłych.

Larwy ćmy górniczej wykonują tunele w ogonkach i tkankach liści, nie wychodząc na powierzchnię

Nazwa jelenia gładkiego została nadana ze względu na zdolność do jedzenia resztek roślinnych

Zbiór i przechowywanie

W zależności od odmiany buraki cukrowe dojrzewają w połowie lub pod koniec września. Jest dobrze przechowywany, w optymalnych warunkach, rośliny okopowe, podjęte przed pierwszymi przymrozkami, trwają do wiosny.

Buraki cukrowe należy zebrać przed pierwszymi przymrozkami, jeśli planowane jest ich długotrwałe przechowywanie

Bezpośrednio przed zbiorem łóżko ogrodowe należy obficie podlać. Rośliny okopowe zbiera się ręcznie, a następnie pozostawia na kilka godzin na świeżym powietrzu, aby przylegająca do nich gleba wyschła. Ale nie należy ich nadmiernie narażać na ulicy - szybko tracą wilgoć i stają się zwiotczałe. Następnie buraki są oczyszczane z gleby i dokładnie sprawdzane. Do przechowywania wybiera się tylko rośliny okopowe bez najmniejszych podejrzanych śladów na skórze. Nie są myte, ale blaty są cięte.

Zebrane buraki cukrowe pozostawia się na łóżku przez kilka godzin, aby gleba przylegająca do roślin okopowych wyschła

Rośliny okopowe układa się w piwnicy, piwnicy, innym ciemnym miejscu, w którym utrzymuje się stałą temperaturę 2-3 ° C, wysoką wilgotność (co najmniej 90%) i dobrą wentylację. W upale buraki cukrowe szybko kiełkują, rośliny okopowe stają się zwiotczałe, aw niskich temperaturach gniją.

Są one przechowywane w kartonowych skrzynkach, drewnianych skrzyniach, otwartych plastikowych workach lub po prostu luzem na stojakach lub paletach o wysokości co najmniej 15 cm. Zaleca się umieszczanie roślin okopowych doładowaniami. Warstwy wylewa się piaskiem, trocinami, wiórami, wiórami torfowymi.

Aby zapobiec rozwojowi chorób grzybiczych, rośliny okopowe można sproszkować zmiażdżoną kredą.

Buraki są przechowywane w dowolnym dostępnym pojemniku lub bez niego, najważniejsze jest zapewnienie roślinom okopowym wysokiej wilgotności i dostęp do świeżego powietrza

Burak cukrowy jest uważany za uprawę techniczną i jest uprawiany głównie w celu dalszego przetwarzania. Ale niektórzy ogrodnicy sadzą go na osobistych działkach, motywując go tym, że bardziej lubią smak. Ponadto buraki cukrowe są bardzo zdrowe. W przeciwieństwie do zwykłego burgunda rzadko powoduje alergię. Uzyskanie obfitych zbiorów nie będzie trudne nawet dla ogrodnika z niezbyt bogatym doświadczeniem. Technologia rolnicza niewiele różni się od wymagań odmian.

Zalecane

Jak nawozić ogród wiosną: wskazówki dotyczące wyboru wysokiej jakości żywienia
2020
Jak ukryć róże na zimę - wszystko o ratowaniu „królowej kwiatów” przed mrozem
2020
Jakie wieloletnie kwiaty najlepiej zapuszczać korzenie w warunkach Uralu i Syberii
2020